Zeeduivel

Tijdens een recent bezoek aan Noorwegen at ik voor het eerst in lange tijd zeeduivel. Een hemelse smaak!
Als de naamgevers van de vis destijds op hun smaakzintuig waren afgegaan had het dier waarschijnlijk ‘zee-engel’ geheten. Maar ze waren vermoedelijk nogal visueel ingesteld en de zeeduivel is nou eenmaal niet moeders mooiste.

Ook de Duitsers zien een duivel in de vis: Seeteufel. Een zwemmende duivel? De Britten kijken heel anders naar het beest. Voor hen is de duivel een monnik: ze noemen de vis in elk geval 'monkfish'. 

In het Spaans heet de zeeduivel 'rape'. Dat zal ik nooit vergeten omdat ik in Spanje ooit een menukaart zag met 'rape a la marinera'. De Engelse vertaling van het gerecht stond eronder: 'rape in the sailor’s way'.