'Het Spaans is seksistisch!' roepen veel Spanjaarden. Zit wat in: als een Spaans gezelschap bestaat uit 1 man en 950 vrouwen, wordt het toch aangesproken met 'heren' ('señores'). En een Spaanse moeder die 1 zoon en 18 dochters heeft, zegt toch 'mijn zonen' ('mis hijos', dat behalve 'mijn zonen' ook ' mijn kinderen' betekent).
Het probleem is dat in 'Latijnse' landen zelfstandige naamwoorden altijd open en bloot met hun geslacht lopen te zwieren. Je ziet aan het lidwoord direct of een woord mannelijk of vrouwelijk is. In Nederland zijn de zelfstandige naamwoorden een stuk kuiser. Ze kleden zich zo stevig aan dat alleen een doorgewinterde expert nog kan zien of het mannetjes of vrouwtjes zijn. Ook in Scandinavië zie je nauwelijks verbaal nudisme.
Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik houd wel van woorden die hun geslacht pontificaal in de strijd gooien. Ik geloof dat de taal die je spreekt je perceptie van de wereld beïnvloedt, al is het maar een pietsie. Dus vermoed ik dat de Duitsers een klein beetje anders aankijken tegen de zon (die Sonne) en maan (der Mond) dan de Fransen (le soleil en la lune). En dat ze een brug (die Brücke) net iets meer zien als een sierlijke constructie dan de Spanjaarden doen (el puente).
Fascinerend is het ook dat sommige woorden uit het Latijn in de ene taal mannetjes worden en in de andere vrouwtjes. Zo is de zee voor Fransen vrouwelijk (la mer) en voor de Italianen en Spanjaarden mannelijk (il mare, el mar). En zou de vrouwelijke Spaanse melk (la leche) anders smaken dan de mannelijke Franse (le lait) of Italiaanse melk (il latte)?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten