Er zijn van die woorden die we zo vaak gebruiken dat we niet meer zien hoe mooi, grappig of vreemd ze zijn. Zo leefde ik vele jaren zonder de poëzie van de aardappel te zien. Pas toen een Franse cursiste van me in haar beste Nederlands sprak over de 'ardappéls' ontdekte ik hoe bijzonder dit alledaagse woord is.
De vreemdheid van het woord 'hot dog' drong pas tot me door tijdens een bezoek aan Madrid. Daar wilde ik een 'perro caliente' (letterlijk: hete hond) bestellen, maar in de Spaanse vertaling zag ik die hond opeens al te levendig voor me. Ben dus toch maar tapas gaan eten.
Ook de schoonheid van het woord 'croissant' begon me pas te dagen, toen ik bij Spaanse vrienden een 'media luna' (croissantje, letterlijk: halve maan) kreeg aangeboden. Toen pas realiseerde ik me dat ook het Franse woord croissant niets anders betekent dan 'wassende maan'. Sindsdien smaken de croissantjes me net iets lekkerder.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten